[BONE]EP1-Event2

posted on 06 Jul 2014 23:00 by moga-moka
เอ็นทรี่นี้เป็นส่วนหนึ่งของกิจกรรม
 
 
......
 
คืนนี้เป็นคืนที่ยาวนานที่สุดในชีวิตของผมเลย
 
ไม่หรอก.. ผมเคยเจอคืนที่ยาวนานกว่า เมื่อปีก่อนผมแสดงดนตรีโต้รุ่งกับนักร้องห่วยๆสองคน..... ช่างเถอะ ให้ผมเล่าคงยาวแน่
 
สภาพผมตอนนี้ก็ไม่ค่อยดีเท่าไร ผมขอเขียนแบบรวดรัดเลยล่ะกัน
 
 
มันเริ่มต้นเสียงประหลาดที่ปลุกผมจากความฝันซึ่งมีแต่ผมกับคลาร่า
 
อาจจะเป็นเสียงลม.. ผมคิด และตัดสินใจอยู่กับคลาร่าในห้องพัก
 
เสียงนั้นยังไม่หยุด และดังขึ้นเรื่อยๆ ดังพอที่จะเชิญชวนผู้กล้าหลายคนให้ไปเปิดประตูดูต้นเสียง แต่ไม่ใช่ผม ผมต้องอยู่กับคลาร่า
 
ตึง!
 
เรือโคลงอย่างรุนแรง มือซ้านผมเกาะขอบเตียงไว้ได้ มือขวาควานหาโหลของคลาร่า แต่มันไม่ได้อยู่ที่หัวเตียงผม มันเลื่อนตามแรงโน้มถ่วงไปไกลเกินเอื้อมเสียแล้ว
 
ผมไม่มีทางเลือกนอกจากยอมปล่อยมือที่ยึดตัวเองกับขอบเตียงไว้ แล้วโถมตัวเข้าคว้าโหลของคลาร่า ใช้มือป้องไม่ให้เธอกระเด็นออกไป ก่อนตัวผมจะกระแทกกับหีบใบใหญ่ของตัวเองอย่างจัง ด้วยท่าไม่ค่อยสวยนัก
 
 
ผมคอเคล็ดอีกแล้ว ..ครั้งแรกคือคอนอายุสิบแปด แต่อย่าพูดถึงมันจะดีกว่า..
 
อย่างน้อยคลาร่าก็ปลอดภัย ผมนั่งนวดคอไปพูดปลอบเธอไป และเสียงนั่นก็ดังขึ้นอีก ดังกว่าเดิมมาก ไม่ใช่เสียงลมแน่ๆ
 
ผมคิดอะไรของผมอยู่เนี่ย...
 
ผมตั้งโหลคลาร่าไว้ในทีปลอดภัย ก่อนเดินออกจากห้องไป ข้างนอกไม่มีใคร ..ซึ่งทำให้ผมผิดหวัง ผมอยากเจอพนักงานสักคนเหลือเกิน
 
แต่พนักงานอยู่ตรงไหนกันนะ? ผมเดินหาทั่วแล้วก็ไม่เจอ จึงลองลงไปหาชั้นล่าง ถ้าจำไม่ผิดน่าจะชั้นF เสียงดังมาจากทางสระว่ายน้ำ...
 
ไม่รู้อะไรดลใจให้ผมไปสระว่ายน้ำทั้งๆที่ผมว่ายน้ำไม่เป็น หรือเป็นเพราะผมไหว้น้ำไม่เป็น.. เมื่อได้ยินเสียงนั้นอีกรอบ ผมถึงตกใจลื่นลงไป..
 
จำได้ว่าแผ่นหลังผมกระแทกผิวน้ำอย่างแรง ผมพยายามวาดแขนไปมาอย่างสิ้นหวังเพื่อหาสิ่งยึดเกาะ แต่ขอบสระที่ควรจะอยู่ใกล้ๆกลับไกลเกินเอื้อมสำหรับคนว่ายน้ำไม่เป็น ผมกำลังจะจม 

เหมือนตอนนั้นเลย..

ภาพความทรงจำอันเลวร้ายในวัยเด็กที่คอยหลอกหลอนไม่ให้เขาเข้าใกล้สระน้ำหรือทะเลผุดขึ้นมาในหัวผม แต่นี่ไม่ใช่เวลาจะมาเล่าสินะ..

และในตอนที่ผมนึกว่าต้องตายแน่แล้ว เท้าของผมสัมผัสถึงอะไรบางอย่าง..

พื้น..ก้นสระนี่

ผมหยุดตะเกียดตะกาย พยายามทรงตัวในท่ายืนเขย่งและพบว่าหัวผมยังอยู่เหนือน้ำ 

ผมยืนนิ่งอยู่กลางสระอย่างนั้น มือลูบคอที่เคล็ดจากการกระแทกในห้องพักแล้วกำเริบเพราะออกแรงมากเกินไปในน้ำ คงอีกสักพักกว่าจะหายเจ็บจนมีแรงขึ้นจากสระได้...
 
และในตอนนั้นเอง ผมก็ได้พบกับสตรีร่างใหญ่และทรงพลังที่สุดเท่าที่เคยพบมา...
 
 
ตอนนั้นผมเหนื่อย เจ็บ และสับสนมาก จำได้ว่าเธออุ้มผมขึ้นจากน้ำ มากองรวมกับผู้โดยสารอีกจำนวนหนึ่ง ทุกคนล้วนเปียกโชก
คนแรกคือคุณหมอคามิล คอร์เนลี่ หมอหนุ่มรุ่นราวคราวเดียวกับผม
คนที่สอง ผู้โดยสารชั้นเดียวกับผมชื่อดิลห์วิน
สามคือพนักงานตักถ่านคนหนึ่ง วอลเตอร์?.. คาร์เตอร์? ปีเตอร์ฺ? ผมจำไม่ได้
อีกคนเป็นผู้ชายเงียบๆที่ผมเห็นหน้าบ่อยแต่ไม่เคยพูดด้วย จะว่าไปผมไม่เคยได้ยินเสียงเขาเลยด้วยซ้ำ..
 
ส่วนผู้ช่วยชีวิตผม มารู้ทีหลังว่าชื่อคุณฮิลด้า มองดีๆเธอก็สวยเหมือนกัน ...แต่ขนาดตัวของเธออดทำผมกลัวไม่ได้จริงๆ
 
เธอถามพวกเราว่ามาทำอะไรที่นี่ คุณหมอคามิลจึงตอบเธอไปเรื่องเสียงแปลกๆ ..แปลว่าไม่ใช่ผมคนเดียวสินะที่ได้ยิน
 
เธอบอกว่าจะไปสำรวจดูให้ ..ถึงเธอจะมีแรงเยอะมหาศาล แต่พวกเราห้....สี่คน(เหมือนมีใครหายไปคนนึง) เป็นผู้ชายกันทุกคน จะให้เธอไปคนเดียวมันก็ดูไม่เป็นสุภาพบุรุษเอาเสียเลย
 
ก่อนที่ผมจะเสนอตัวขอไปด้วย ดิลห์วิน เด็กหนุ่มร่างเล็ก ก็บอกเธอว่าขอไปด้วย ..เขาดูเป็นสุภาพบุรุษกว่าที่คิดแฮะ..
 
 
และตอนที่พวกเราสี่คนก้าวเดินตามเธอไปเหมือนเด็กอนุบาลเกาะครูสาว(?) ก็มีเสียงตูม! ดังมาจากสระ จนฮิลด้าต้องอาสาไปดูอีกรอบ
 
ผมตกใจเสียงนั่น แต่ไม่กล้าวิ่งหรือขยับไปไหนแล้วเพราะกลัวตกลงไปในสระอีกเกาะอยู่กับผู้ร่วมชะตากรรมทั้งสามดีกว่า..
 
และเสียงก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง ผมได้ยินเสียงเธอให้ออกไปจากบริเวณสระน้ำ แต่ใจผมอยากหมอบอยู่ตรงนั้นกับเพื่อนร่วมชะตากรรมจนเช้าเหลือเกิน พวกเขาจะรู้ได้ยังไงว่าอะไรก็ตามที่รออยู่ข้างนอกจะน่ากลัวน้อยกว่าในนี้ ตอนนั้นเองผมจึงนึกได้ว่าได้เจ้าเด็กดิลห์วินบ่นอุบอิบว่่าอยากได้ผ้าห่ม ผมจึงเสนอให้เขาอยู่หาผ้าห่มต่อไป..
 
 
นี่ไม่ใช่เวลาเล่นซ่อนหานะ!!... ผมคิด.. รู้สึกเสียใจกับข้อเสนอหาผ้าห่มที่ตัวเองพูดออกไป ตอนนั้นเดินตามปีเตอร์..หรือคาร์เตอร์ผมไม่แน่ใจ ไปสำรวจบริเวณตู้
 
ผมเดินเข้าไปลองเปิดตู้หนึ่งดู แต่พบว่าเปิดไม่ออก ชายตักถ่านร่างใหญ่จึงเข้ามาช่วยกันดึง ดูเหมือนจะติดอะไรซักอย่าง
 
โครม!
 
ประคูตู้เปิดออกอย่างแรง ผมกับนายปีเตอร์กระเด็นออกมา แต่ไม่ไกลพอ.. โลกผมมืดไปชั่วครูเมื่อโดนถังน้ำครอบหัว
 
ผมถามปีเตอร์.. ไม่สิ คาร์เตอร์ ใช่ๆๆน่าจะคาร์เตอร์นะ... ว่าเขาเป็นไงบ้าง และพบว่าเสียงตัวเองเมื่อฟังผ่านถังน้ำนั้นไพเราะเหลือเกิน ผมอยากให้คลาร่ามาได้ยินเหลือเกิน..
 
 
ผมได้ยินเสียงคุณคามิลเรียก จึงยอมถอดถังน้ำออก และพบว่าเขากับดิลห์วิน ส่วนคาร์เตอร์ก็โดนไม้ตกใส่หัว แต่อาการไม่น่าเป็นห่วงเท่าไร
 
ผมเสนอให้เอากระดาษหนังสือพิมพ์มาจุดไฟ ขณะกำลังหาไม้ขีดอยู่ก็ได้ยินเสียงกระโดดน้ำ ผมเห็นเพียงร่างใหญ่ของคุณฮิลด้ากระโดดลงไป ขึ้นมาพร้อมดิลห์วิน ก่อนจะเอาผ้าม้วนๆห่อๆเขาเอาไว้เหมือนดักแด้ แล้วหันมาบอกผมว่าจุดไฟไม่ได้
 
ผมหันไปมองดิลห์วิน ขืนปล่อยไว้แบบนี้เขาได้ขาดอากาศหายใจตายแน่ ผมจึงเดินไปแกะเขาออกมา
 
 
และตอนนั้น ผมกำลังจะได้รู้ว่าสิ่งที่น่ากลัวกว่าเสียงประหลาดในค่ำคืนนั้นคือคุณฮิลด้าผู้อ่อนโยนนั่นเอง
 
เธอถลาเข้ามาหาเราสองคนก่อนจับเราล็อกไว้ด้วยกัน
 
 
นั่นคือสิ่งสุดท้ายที่ผมจำได้...
 
 
 
(หลังจากนั้นก็โดนพากลับห้อง แต่ดิลลอนมึนจนจำไม่ได้แล้ว..)
 
 
 
 
 
 
 
 

edit @ 7 Jul 2014 00:15:26 by M.M. Hara

edit @ 7 Jul 2014 00:16:42 by M.M. Hara

Comment

Comment:

Tweet

เรื่องราวน่าสนใจดีนี่ จะรอฟังเนื้อเรื่องต่อไป

#1 By Bottleneck on 2014-07-09 19:23