[BONE]EP1-Event2

posted on 06 Jul 2014 23:00 by moga-moka
เอ็นทรี่นี้เป็นส่วนหนึ่งของกิจกรรม
 
 
......
 
คืนนี้เป็นคืนที่ยาวนานที่สุดในชีวิตของผมเลย
 
ไม่หรอก.. ผมเคยเจอคืนที่ยาวนานกว่า เมื่อปีก่อนผมแสดงดนตรีโต้รุ่งกับนักร้องห่วยๆสองคน..... ช่างเถอะ ให้ผมเล่าคงยาวแน่
 
สภาพผมตอนนี้ก็ไม่ค่อยดีเท่าไร ผมขอเขียนแบบรวดรัดเลยล่ะกัน
 
 
มันเริ่มต้นเสียงประหลาดที่ปลุกผมจากความฝันซึ่งมีแต่ผมกับคลาร่า
 
อาจจะเป็นเสียงลม.. ผมคิด และตัดสินใจอยู่กับคลาร่าในห้องพัก
 
เสียงนั้นยังไม่หยุด และดังขึ้นเรื่อยๆ ดังพอที่จะเชิญชวนผู้กล้าหลายคนให้ไปเปิดประตูดูต้นเสียง แต่ไม่ใช่ผม ผมต้องอยู่กับคลาร่า
 
ตึง!
 
เรือโคลงอย่างรุนแรง มือซ้านผมเกาะขอบเตียงไว้ได้ มือขวาควานหาโหลของคลาร่า แต่มันไม่ได้อยู่ที่หัวเตียงผม มันเลื่อนตามแรงโน้มถ่วงไปไกลเกินเอื้อมเสียแล้ว
 
ผมไม่มีทางเลือกนอกจากยอมปล่อยมือที่ยึดตัวเองกับขอบเตียงไว้ แล้วโถมตัวเข้าคว้าโหลของคลาร่า ใช้มือป้องไม่ให้เธอกระเด็นออกไป ก่อนตัวผมจะกระแทกกับหีบใบใหญ่ของตัวเองอย่างจัง ด้วยท่าไม่ค่อยสวยนัก
 
 
ผมคอเคล็ดอีกแล้ว ..ครั้งแรกคือคอนอายุสิบแปด แต่อย่าพูดถึงมันจะดีกว่า..
 
อย่างน้อยคลาร่าก็ปลอดภัย ผมนั่งนวดคอไปพูดปลอบเธอไป และเสียงนั่นก็ดังขึ้นอีก ดังกว่าเดิมมาก ไม่ใช่เสียงลมแน่ๆ
 
ผมคิดอะไรของผมอยู่เนี่ย...
 
ผมตั้งโหลคลาร่าไว้ในทีปลอดภัย ก่อนเดินออกจากห้องไป ข้างนอกไม่มีใคร ..ซึ่งทำให้ผมผิดหวัง ผมอยากเจอพนักงานสักคนเหลือเกิน
 
แต่พนักงานอยู่ตรงไหนกันนะ? ผมเดินหาทั่วแล้วก็ไม่เจอ จึงลองลงไปหาชั้นล่าง ถ้าจำไม่ผิดน่าจะชั้นF เสียงดังมาจากทางสระว่ายน้ำ...
 
ไม่รู้อะไรดลใจให้ผมไปสระว่ายน้ำทั้งๆที่ผมว่ายน้ำไม่เป็น หรือเป็นเพราะผมไหว้น้ำไม่เป็น.. เมื่อได้ยินเสียงนั้นอีกรอบ ผมถึงตกใจลื่นลงไป..
 
จำได้ว่าแผ่นหลังผมกระแทกผิวน้ำอย่างแรง ผมพยายามวาดแขนไปมาอย่างสิ้นหวังเพื่อหาสิ่งยึดเกาะ แต่ขอบสระที่ควรจะอยู่ใกล้ๆกลับไกลเกินเอื้อมสำหรับคนว่ายน้ำไม่เป็น ผมกำลังจะจม 

เหมือนตอนนั้นเลย..

ภาพความทรงจำอันเลวร้ายในวัยเด็กที่คอยหลอกหลอนไม่ให้เขาเข้าใกล้สระน้ำหรือทะเลผุดขึ้นมาในหัวผม แต่นี่ไม่ใช่เวลาจะมาเล่าสินะ..

และในตอนที่ผมนึกว่าต้องตายแน่แล้ว เท้าของผมสัมผัสถึงอะไรบางอย่าง..

พื้น..ก้นสระนี่

ผมหยุดตะเกียดตะกาย พยายามทรงตัวในท่ายืนเขย่งและพบว่าหัวผมยังอยู่เหนือน้ำ 

ผมยืนนิ่งอยู่กลางสระอย่างนั้น มือลูบคอที่เคล็ดจากการกระแทกในห้องพักแล้วกำเริบเพราะออกแรงมากเกินไปในน้ำ คงอีกสักพักกว่าจะหายเจ็บจนมีแรงขึ้นจากสระได้...
 
และในตอนนั้นเอง ผมก็ได้พบกับสตรีร่างใหญ่และทรงพลังที่สุดเท่าที่เคยพบมา...
 
 
ตอนนั้นผมเหนื่อย เจ็บ และสับสนมาก จำได้ว่าเธออุ้มผมขึ้นจากน้ำ มากองรวมกับผู้โดยสารอีกจำนวนหนึ่ง ทุกคนล้วนเปียกโชก
คนแรกคือคุณหมอคามิล คอร์เนลี่ หมอหนุ่มรุ่นราวคราวเดียวกับผม
คนที่สอง ผู้โดยสารชั้นเดียวกับผมชื่อดิลห์วิน
สามคือพนักงานตักถ่านคนหนึ่ง วอลเตอร์?.. คาร์เตอร์? ปีเตอร์ฺ? ผมจำไม่ได้
อีกคนเป็นผู้ชายเงียบๆที่ผมเห็นหน้าบ่อยแต่ไม่เคยพูดด้วย จะว่าไปผมไม่เคยได้ยินเสียงเขาเลยด้วยซ้ำ..
 
ส่วนผู้ช่วยชีวิตผม มารู้ทีหลังว่าชื่อคุณฮิลด้า มองดีๆเธอก็สวยเหมือนกัน ...แต่ขนาดตัวของเธออดทำผมกลัวไม่ได้จริงๆ
 
เธอถามพวกเราว่ามาทำอะไรที่นี่ คุณหมอคามิลจึงตอบเธอไปเรื่องเสียงแปลกๆ ..แปลว่าไม่ใช่ผมคนเดียวสินะที่ได้ยิน
 
เธอบอกว่าจะไปสำรวจดูให้ ..ถึงเธอจะมีแรงเยอะมหาศาล แต่พวกเราห้....สี่คน(เหมือนมีใครหายไปคนนึง) เป็นผู้ชายกันทุกคน จะให้เธอไปคนเดียวมันก็ดูไม่เป็นสุภาพบุรุษเอาเสียเลย
 
ก่อนที่ผมจะเสนอตัวขอไปด้วย ดิลห์วิน เด็กหนุ่มร่างเล็ก ก็บอกเธอว่าขอไปด้วย ..เขาดูเป็นสุภาพบุรุษกว่าที่คิดแฮะ..
 
 
และตอนที่พวกเราสี่คนก้าวเดินตามเธอไปเหมือนเด็กอนุบาลเกาะครูสาว(?) ก็มีเสียงตูม! ดังมาจากสระ จนฮิลด้าต้องอาสาไปดูอีกรอบ
 
ผมตกใจเสียงนั่น แต่ไม่กล้าวิ่งหรือขยับไปไหนแล้วเพราะกลัวตกลงไปในสระอีกเกาะอยู่กับผู้ร่วมชะตากรรมทั้งสามดีกว่า..
 
และเสียงก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง ผมได้ยินเสียงเธอให้ออกไปจากบริเวณสระน้ำ แต่ใจผมอยากหมอบอยู่ตรงนั้นกับเพื่อนร่วมชะตากรรมจนเช้าเหลือเกิน พวกเขาจะรู้ได้ยังไงว่าอะไรก็ตามที่รออยู่ข้างนอกจะน่ากลัวน้อยกว่าในนี้ ตอนนั้นเองผมจึงนึกได้ว่าได้เจ้าเด็กดิลห์วินบ่นอุบอิบว่่าอยากได้ผ้าห่ม ผมจึงเสนอให้เขาอยู่หาผ้าห่มต่อไป..
 
 
นี่ไม่ใช่เวลาเล่นซ่อนหานะ!!... ผมคิด.. รู้สึกเสียใจกับข้อเสนอหาผ้าห่มที่ตัวเองพูดออกไป ตอนนั้นเดินตามปีเตอร์..หรือคาร์เตอร์ผมไม่แน่ใจ ไปสำรวจบริเวณตู้
 
ผมเดินเข้าไปลองเปิดตู้หนึ่งดู แต่พบว่าเปิดไม่ออก ชายตักถ่านร่างใหญ่จึงเข้ามาช่วยกันดึง ดูเหมือนจะติดอะไรซักอย่าง
 
โครม!
 
ประคูตู้เปิดออกอย่างแรง ผมกับนายปีเตอร์กระเด็นออกมา แต่ไม่ไกลพอ.. โลกผมมืดไปชั่วครูเมื่อโดนถังน้ำครอบหัว
 
ผมถามปีเตอร์.. ไม่สิ คาร์เตอร์ ใช่ๆๆน่าจะคาร์เตอร์นะ... ว่าเขาเป็นไงบ้าง และพบว่าเสียงตัวเองเมื่อฟังผ่านถังน้ำนั้นไพเราะเหลือเกิน ผมอยากให้คลาร่ามาได้ยินเหลือเกิน..
 
 
ผมได้ยินเสียงคุณคามิลเรียก จึงยอมถอดถังน้ำออก และพบว่าเขากับดิลห์วิน ส่วนคาร์เตอร์ก็โดนไม้ตกใส่หัว แต่อาการไม่น่าเป็นห่วงเท่าไร
 
ผมเสนอให้เอากระดาษหนังสือพิมพ์มาจุดไฟ ขณะกำลังหาไม้ขีดอยู่ก็ได้ยินเสียงกระโดดน้ำ ผมเห็นเพียงร่างใหญ่ของคุณฮิลด้ากระโดดลงไป ขึ้นมาพร้อมดิลห์วิน ก่อนจะเอาผ้าม้วนๆห่อๆเขาเอาไว้เหมือนดักแด้ แล้วหันมาบอกผมว่าจุดไฟไม่ได้
 
ผมหันไปมองดิลห์วิน ขืนปล่อยไว้แบบนี้เขาได้ขาดอากาศหายใจตายแน่ ผมจึงเดินไปแกะเขาออกมา
 
 
และตอนนั้น ผมกำลังจะได้รู้ว่าสิ่งที่น่ากลัวกว่าเสียงประหลาดในค่ำคืนนั้นคือคุณฮิลด้าผู้อ่อนโยนนั่นเอง
 
เธอถลาเข้ามาหาเราสองคนก่อนจับเราล็อกไว้ด้วยกัน
 
 
นั่นคือสิ่งสุดท้ายที่ผมจำได้...
 
 
 
(หลังจากนั้นก็โดนพากลับห้อง แต่ดิลลอนมึนจนจำไม่ได้แล้ว..)
 
 
 
 
 
 
 
 

edit @ 7 Jul 2014 00:15:26 by M.M. Hara

edit @ 7 Jul 2014 00:16:42 by M.M. Hara

[ITR]Kaomai&Alay

posted on 25 Apr 2014 21:41 by moga-moka
ยังไม่ตายนะจ๊ะ
 
 
 
 
 

 
ร้าน : A Rain
ตำแหน่ง: เชฟ
ชื่อ-นามสกุล : ข้าวใหม่ บุญถนอม (ชื่อเล่นชื่อใหม่แต่ใครๆก็เรียกข้าวใหม่)
อายุ : 23
วันเกิด : 15 ต.ค. 1989
กรุ๊ปเลือด : AB
เพศ : หญิง
สัญชาติ : ไทย
ส่วนสูง/น้ำหนัก : 158/52
สีผม/สีตา : ดำ/ดำ
 
ประวัติ :
 สาวน้อยผู้จับตะหลิวเป็นก่อนขวดนม เกิดมาพร้อมพรสวรรค์ในการทำอาหาร  แต่นอกจากทำอาหารแล้วไม่เอาถ่านซักเรื่อง  จบม.หกแบบฟลุคๆ เอ็นท์ไม่ติด จึงเข้าทำงานในร้านอาหารตามสั่งของญาติห่างๆทันทีที่เรียนจบ   เริ่มจากเด็กล้างจาน พัฒนามาเป็นเด็กส่งของ เด็กเสิร์ฟ ผู้ช่วยแม่ครัว และแม่ครัวในที่สุด เมื่อร่ำเรียนวิชาการทำอาหารจากแม่ครัวเก่าจนช่ำชองแล้วจึงขอลาอาจารย์แม่ครัวเก่า เดินทางออกแสวงหาประสบการณ์ในโลกกล้าง มุ่งมั่นจะเป็นเชฟระดับโลกให้จงได้!!!! #โอ้คลาสสิค!!
 
แล้วมาลงเอยที่ร้านเรน...
 
นิสัยส่วนตัว :
ทุ่มเททั้งกายทั้งใจให้กับการทำอาหาร กับเรื่องทำอาหารแล้วจะเป็นคนไฟแรงสูง มั่นใจในตัวเอง วางอำนาจ มุ่งมั่นยิ่งกว่าพระเอกการ์ตูนโชเน็น ใครมาขวางแม่จะสับทำหมูบะช่อ!
 
เพราะไปแรงเกินร้อยตอนจับตะหวิว(และเครื่องครัวอื่นๆ) เมื่อปล่อยตะหลิวเมื่อไรจะ"แก๊สหมด"ทันที กลายเป็นสาวเอ๋อ กลวงๆ ชิลๆ อืดอาดยืดยาด ล่องลอยไปกับสายลมและแสงแดด
 
 
แปะรูป
*นี่คือโหมดไฟแรง*
 
*นี่ก็ข้าวใหม่ไฟแรง*
เวลาทำอาหารจะชอบรวบผม และเก็บหน้าม้าติดกิ๊บ
 
นี่ข้าวใหม่แก๊สหมด:D
 
 
เพิ่มเติม
 
- ทำอาหารไม่ค่อยเปิดตำรา ส่วนมากจะใช้เซนส์กะๆเอา
- อาหารไทย จริงๆอยากกินอะไรถ้ามีวัตถุดิบก็ทำเป็นหมด แต่รสจะออกมาตามใจปากตัวเอง
- อาหารฝรั่งพอมั่วได้แต่ไม่ชอบกิน
- อาหารที่ทำบ่อยๆส่วนมากจะเป็นข้าวผัด ผัดผัก ต้มจืด ข้าวต้มเครื่อง
- วัตถุดิบน้อยแค่ไหนก็เนรมิตอาหารได้ จับไปปล่อยป่าอาทิตย์นึงไม่อดตาย
- อาศัยอยู่กับพ่อแม่และน้องชายสองคน(ม.หนึ่งและสาม) หมาหนึ่งตัว
- ก่อนเริ่มทำงานฝึกทำอาหารโดยใช้พ่อแม่น้องชายเป็นหนูทดลอง(แต่ก็ไม่เคยบ่นนะ)
- ตอนเด็กๆเรียนทำอาหารกับย่า ซึ่งปัจจุบันฝีมือทำอาหารก็ยังเทพกว่าข้าวใหม่อยู่
- กลัวลิฟต์มากๆ ต่อให้เป็นตึกสูงระฟ้าก็ขอเดินขึ้นบันได
 
จบจ้า!
 
(นิสัยการทำอาหารอ้างอิงจากผปค.เอง แต่วาดไปวาดมาหน้าเริ่มคล้ายตัวเองด้วย /ทรุด)
 
 
 
 
ทวิตเตอร์
 
ผปค. @mogamoka2
 
 
 
 
--------------------------------------------------------------------------------
 
มีลูกค้าอีกคน
 
 
ตำแหน่ง:ลูกค้า
ชื่อ-นามสกุล : Alessandro Casarsa (อเลย์)
อายุ : 33
วันเกิด : 12/6/1981
กรุ๊ปเลือด : B
เพศ : ชาย
สัญชาติ : อิตาลี่
ส่วนสูง/น้ำหนัก : 178/65
สีผม/สีตา : น้ำตาล/น้ำตาลทอง
งานอดิเรก: เขียนหนังสือ อ่านหนังสือ วาดภาพ อาบแดด
สิ่งที่ชอบ: กลิ่นซินนาม่อน กลิ่นและสัมผัสของหนังสือเก่า ผู้หญิงเท่ๆ แมนๆ
สิ่งที่เกลียด: เสียงขวดพลาสติกโดนบี้
ประวัติ :
นักเดินทางและนักเขียนมือสมัครเล่น ชอบหาร้านอาหารหรือขนมบรรยากาศดีๆเป็นที่นั่งเขียนนิยายทั้งวัน นอกจากเขียนนิยายและมีรายได้จากการทำร้านขายหนังสือเก่า
 
นิสัยส่วนตัว :
ขี้เก๊กสุดๆ ภาคนอกดูเงียบๆ มาดนิ่ง ติ๊สท์ๆ แต่จริงๆอยากให้คนมาสนใจ โรแมนติกแบบนุ่มๆ หลงตัวเองอย่างเงียบๆ ภูมิใจในหน้าตาหล่อจนสวยกับฝีมือการเขียนนิยายและวาดรูปของตัวเองมากๆ
 
ความจริง....................
- แลดูเป็นคนโรแมนติกแต่นิยายที่เขียนอยู่เป็นไซไฟแฟนตาซีบู๊ล้างผลาญ
- ซึ่งพล็อตไม่ได้เรื่องเลย
- วาดรูปก็ฝีมือเด็กประถม
- เคยมีแฟนแต่แฟนขอเลิกเอง
 
 
 
ยังไม่มีทวิตเตอร์ค่ะ ถ้าอยากทักฝากข้าวใหม่ไปได้ จะสมัครเร็วๆนี้
 
 
ขอโทษที่ดองข้ามปีค่ะ;[];

[EFC]น้าหมึก เดอะมาสคอ็อต

posted on 01 Nov 2013 23:52 by moga-moka
เอ็นทรี่นี้เป็นส่วนหนึ่งของกิจกรรม
 
 
 
 
 
 
 
แอ่นแอ๊น!
 
 
 
 
 

ชื่อ: อำนวย บัวแดง (ชื่อเล่นชื่อปลาหมึก)

 

วันเกิด : 13 เมษา

 

อายุ : 41 ปี

 

น้ำหนัก/ส่วนสูง : 75 กก. / 180 ซม.

 

สีผม / สีตา : ดำ / ดำ

 

สัญชาติ :ไทย (เกิดที่ชลบุรี) 

ศาสนา : พุทธ

 

สถานะทางครอบครัว : โสด

 

ครอบครัว : อยู่คนเดียว

 

ประวัติ : ฝันอยากใส่ชุดมาสคอตตั้งแต่เด็กๆ จึงรับทำงานพิเศษเป็นมาสค็อตตามงานเทศกาลตั้งแต่ยังเรียนหนังสือ และทำเต็มเวลาเมื่อเรียนจบ ตระเวรสมัครงานเป็นมาสค็อตหลายๆทีมก่อนมาลงเอยที่EFCแห่งนี้ 

 

 

  

อุปนิสัย: พูดน้อย ใจดี มุ่งมั่น ทุ่มสุดตัวกับงาน และรักเด็กมากๆ แต่เนื่องจากหน้ามู่ทู่แบบนี้มาตั้งแต่เกิดเด็กๆเลยกลัว เลยชอบใส่หัวมาสค็อตมากกว่าถอด

 

จุดเด่น: ถึงจะเข้าเลขสี่แต่ก็ยังแข็งแรงมากๆ ร่างกายอดทนยิ่งกว่าคนหนุ่มๆ สามารถเต้นท่าแปลกๆได้สารพัด ผัดหมี่และข้าวผัดอร่อย และรักเด็ก ชอบเล่นกับเด็ก(เฉพาะเวลาใส่หัวมาสตค็อตอ่ะนะ)

 

จุดด้อย: หน้าตาน่ากลัว ยิ่งยิ้ม(ต่อให้ยิ้มอย่างจริงใจ)จะยิ่งน่ากลัวมากๆ พูดไม่เก่ง กลัวตุ๊กแกที่สุด

 

*ติ่งนักเตะแทบจะทุกคนในทีมแต่ไม่แสดงออกทางสีหน้า

*หวงหัวเอ็กตอนมากๆ

*แต่ก่อนความฝันอันสูงสุดคือเป็นมาสค็อตให้ฟุตบอลอาชีพ ซึ่งปัจจุบันได้เป็นแล้ว ตอนนี้ฝันอันสูงสุดคืออยากมีลูกสาว